Werken

Doe jij werk waar je van houdt? Waar je met plezier naar toe gaat?

Zoals in mijn eerdere blog geschreven ben ik op de wereld gezet met de missie om als vredestichter te fungeren bij het huwelijk van mijn ouders. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar jong was en ik heb dus “gefaald” in mijn missie hier op aarde.

In mijn jonge jaren op school was ik degene die het voor de minder sterke opnam. Ik liep als kind voorop en wilde dan ook altijd vooraan staan. Ik wilde harmonie. Terwijl ik het tegenovergestelde deed. De vechtmodus. Deze overlevingstand heb ik bijna 42 jaar volgehouden en het diende mij niet meer.

Overlevingstand

Hoe kwam ik erachter dat deze overlevingstand mij niet meer diende? Wat ik ervaarde was dat mensen schrokken van mijn enorme directheid. Mijn snelle reageren. Altijd klaar staan voor het gevecht (figuurlijk) Nu kun je je afvragen waarvoor ik mezelf wilde veranderen voor een ander. Dit is toch het probleem van een ander als hij/zij daar niet mee om kan gaan. Deze vraag kreeg ik vaak te horen. Ik wilde mij niet aanpassen voor de ander maar voor mezelf.

Nu vraag je je af wat dat met werken te maken heeft waar ik deze blog mee startte.

Ik ben functies gaan bekleden zoals in de horeca als barvrouw waar ik vaak luisterde naar verhalen van drama van mijn gasten aan de bar. Ik ben escalatiespecialist en bemiddelaar bij bedrijven geweest. Mijn primaire gedrag zat in altijd problemen van anderen oplossen. Waar ik ook nog eens specialist in werd. Door mijn vechtmodus kreeg ik niet de functies die ik graag wilde. Had geen doorgroeimogelijkheden die anderen wel hadden. Terwijl mijn ideeën wel werden gebruikt, want ik zie dingen snel en kan erg snel schakelen. Ik zie potentie in andere werkmogelijkheden.

Oplossen

Wat hierin veranderd is dat ik niet meer wil oplossen voor anderen. De ander mag het zelf doen als hij/zij daar klaar voor is. Het proces aankijken wat zich aandient.

Nu kom ik terug op mijn eerdere vraag. Doe jij werk waar je blij van wordt? Waar je van houdt en met plezier naar toe gaat? Of doe je dit omdat je ouders dit voor je wilde. Of omdat je dacht dat het zo hoorde?

Nu heb ik de afgelopen jaren gestudeerd voor Professioneel Coach, Trainer, NLP Coach etc. Hier heb ik ook over nagedacht. Wil ik dan nog steeds oplossen? Nee ik heb dat losgelaten.

Door jaren van reflecteren en feedback krijgen ben ik mijn missie en passie tegengekomen. Door jaren reflecteren en groeien en ontwikkelen kan ik dit nu delen met jou? Hoe dankbaar ben ik hiervoor.

Coaching is in Nederland nog niet zo groots als bijvoorbeeld in Amerika. Daar is het normaal om naar een Coach te gaan. Je verder te ontwikkelen. Hier zijn we nuchter en hebben we geen hulp nodig. Is dat dan ook echt zo?

Nee natuurlijk niet.

Inzicht

Hoe helpen mijn blogs jou dan? Door je inzichten te geven dat hoe jong of oud je bent groei altijd mogelijk is. Indien je hiervoor kiest uiteraard. Dat je er niet alleen voor staat. Hulp vragen een kracht is. Je niet in de voetstappen hoeft te stappen van je ouder of wat van jou verwacht wordt. Dat je het recht hebt te kiezen wat goed is voor jou.

Ik ben niet meer het meisje in de overlevingstand. Nu ben ik de vrouw die deelt. De vrouw die is gegroeid en blijft groeien. Hier ben ik de vrouw die mijn missie en passie volgt.

Vertrouwen

Vertrouwen op dat het mij gaat lukken. Dat ik de NLP trainers opleiding kan gaan volgen. Dat ik Public Speaking kan gaan doen. Wat een fijn gevoel is dit zeg.

Dank je wel dat ik mijn proces en ideeën met jou mag delen.

Vragen

  • Volg jij je passie en missie?
  • Voldoe jij aan de wensen van anderen of van jezelf?

 

Help mij jou te helpen en stuur je bericht hier

 

 


2019 © Copyright Arlette Fokker
Lees onze Disclaimer

 

 

Deze site is gemaakt door DeGooischeWebsitebouwer.nl