Hallo allemaal!

Ik heb een verhaal wat ik graag met je wil delen. Mijn verhaal is dat ik 100% arbeidsongeschikt ben. 

Wat houdt mijn arbeidsongeschiktheid dan precies in. Ik heb 2 frozen shoulders en geen kraakbeen meer tussen de botten waardoor je bot op bot krijgt. Normaal gesproken duurt een frozen shoulder gemiddeld 2 jaar. Bij mij duurt het nu al 6 jaar en gaat het niet weg.

Nu heb ik de laatste jaren vanaf 2011 veel fysio, revalidatie, operaties en cortison en plasma injecties gehad wat niet hielp. Eigenlijk ben ik er niet op vooruit gegaan.

Wat is begonnen met een ontsteking is uitgelopen tot je armen niet meer in de lucht kunnen doen door het vast zitten van de schouders. Wat ook een vervelende bijkomstigheid is dat ik 24/7 pijn heb. Dit energie wegneemt en ik veel rust heb te houden. 

Eind 2015 ben ik uitbehandeld verklaart bij de kliniek waar ik liep. (Deze kliniek was de second opinion) En was de boodschap, je hebt met deze handicap te leren leven. Wat ik uiteraard vanaf 2011 doe. 

Mijn leven is nu per dag en hoe ziet dat eruit. Als ik opsta voel ik per moment aan wat ik wel en niet kan. Heb ik een mindere dag dan geef ik mijn schouders rust. Lees een boek of kijk een film. Wandel met mijn hondje Lotus. 

Heb ik een betere dag dan wandel ik langer met Lotus. Ik heb vorig jaar een hondje Lotus gekregen en ik bind haar riem aan mijn riem vast zodat ik mijn schouders en armen niet belast en ik wandel gemiddeld een uur tot anderhalf uur per dag met haar waardoor mijn lichaam in ieder geval wat beweging krijgt. Sporten mag ik niet. 

Heb ik een betere dag dan doe ik een klein klusje bijvoorbeeld wassen en in de droger stoppen. Wat voor de meeste mensen heel gewoon is, daar heb ik over na te denken.

Wat kan ik nog meer? ik kan bij mensen op de thee gaan of zij hier bij mij. Ik lees graag, ben aanwezig op sociale media via mijn iPhone. Dit omdat een iPhone licht aanvoelt. Ik mediteer en luister graag muziek.

Handicap 

Door de handicap is mijn sociale leven enorm veranderd. Vroeger ging ik naar een kroegje of een festival. Ik had een zeer actief leven. Een grote diverse vriendengroep.  Nu is mijn vriendengroep verminderd naar een zeer klein aantal. Ik ben vrienden kwijtgeraakt en vriendschappen van 10 jaar 17 jaar 23 jaar waar ik enorm veel verdriet van heb gehad.

Dit is een exclusie waar ik ervoor nog nooit over heb nagedacht. Ik kan me voorstellen dat ik ben veranderd door mijn situatie. Daar mijn schouders 24/7 aanwezig zijn. En ik niet meer kan wat ik kon. 

De rede dat ik hierover vertel is dat wij (mensen met een beperking,) met elkaar gelijksoortige exclusie ervaren. Is het niet Privé, dan is het wel werk gerelateerd. Misschien een andere functie terwijl je je eigen functie zo leuk vond. 

Of mensen die niet weten hoe met je om te gaan. En je daardoor maar niet meer opzoeken. 

Ik kan me voorstellen vanuit hun positie dat het een uitdaging zal zijn. Dat het niet voor te stellen is hoe het voelt. Dat je voor sommige dingen een andere manier hebt te vinden. Of niet meer kan ondernemen wat je voorheen wel kon. Dat vraagt geduld, begrip en inlevingsvermogen. 

Mijn blogs en vlogs zijn voor mensen die in een gelijksoortige situatie zitten. Helemaal of gedeeltelijk arbeidsongeschikt zijn en in WIA/WGA of IVA terecht zijn gekomen. 

Patronen

Wat ben ik gaan doen: 

Ik wilde mijn patroon doorbreken. Heft in eigen hand nemen. En hoe heb ik dat gedaan? Wat ik heb gedaan is een post op Fb geplaatst. Hierin de vraag gesteld of er vrouwen zijn die net als ik 100% arbeidsongeschikt zijn. En hoe zij vanuit deze positie bijv. zelfstandig ondernemer zijn geworden. En hoe ze dat gedaan hebben. (Mijn geval vrouwen daar ik het in de groep sisters hebt geplaatst) ik geloof in de kracht van vrouwen die elkaar steunen. 

Ik ben door deze oproep in contact gekomen met 4 inspirerende vrouwen. En hiermee mooie gesprekken gevoerd. Er is 1 vrouw net als ik 100% afgekeurd. En wat mij opviel in ons gesprek was dat zij dezelfde angsten en blokkades ervaart. Tegen dezelfde muren van exclusie aanloopt. Haar functie niet meer kan doen. Ze heeft mooie ideeën en gaat op een andere wijze met haar idee aan de slag. 

Waar we het gezamenlijk over eens zijn is dat we inclusie in onze maatschappij willen.  En hier op onze eigen manier een oplossing voor zoeken. Zij geeft mooie lezingen over haar onderwerp. 

Zo ook ben ik in contact gekomen met een coach, zij coacht mensen die zijn opgegroeid zijn met een broer of zuster die een beperking heeft. Minimaal of zwaar gehandicapt zijn.  Wij hebben 2 ontzettende inspirerende gesprekken gevoerd. En wat een kracht en positieve fibe heeft deze vrouw. Zij heeft mij de welbekende liefdevolle schop onder mijn kont gegeven. 

Hierdoor heb ik heel veel inspiratie gekregen en nieuwe ideeën en wat zijn de ideeën? Het idee is dat ik mijn leven en ervaringen wil delen met jou want het kan niet zijn dat wij in onze maatschappij een exclusie ervaren.

Inspiratie

Wij kunnen elkaar ondersteunen, Informeren en inspiratie geven. 

Voorbeeld: 
Hoe ervaar ik exclusie? Dit doordat ik niet meer kan deelnemen aan een werkmaatschappij. Ik ervaar exclusie doordat ik niet meer naar bijvoorbeeld een evenement ga wat druk bezocht wordt. Ik ga niet meer uit want het risico dat iemand tegen me aan loopt is zeer groot. En het enorm veel pijn doet. Zo ook kan ik niet lang lopen of staan want het is namelijk zo dat de spieren en zenuwen door je schouders lopen. Deze gebruikt een mens onbewust voor alles. Je armen aan je schouders zwaar gaan hangen wat niet vol te houden is. 
Door deze ervaringen en mijn proces ben ik me bewust geraakt van mijn lichaam. Mezelf vragen gesteld in de trant van, oké je kunt veel niet.

  • Wat kan ik wel? 
  • Waar krijg ik energie van?
  • Waar gaat mijn hart sneller van kloppen? 
  • Hoe kan ik mezelf verder ontwikkelen?
  • Hoe kan ik deze handicap omdraaien naar iets heel positiefs?
  • Wat heeft de handicap aan mijn schouders mij geleerd.

Om naar mijn eigen patroon te kijken en te reflecteren. Wat was mijn patroon? Mijn patroon was niet zeuren maar doorgaan. Mijn patroon was dat ik de hele wereld op mijn schouders droeg.

Het was een overlevingsstrategie die ik in de loop der jaren in mijn leven heb opgebouwd. Een overlevingsstrategie waarin mijn affirmatie letterlijk was “pijn zit in je hoofd, pijn kun je blokken”. “Doorgaan en schouders eronder zetten”. Wat een mooi metafoor is dit toch schouders eronder en doorgaan terwijl je schouders niet meer kunnen dragen. Letterlijk en figuurlijk. 

Ik ben gaan beseffen dat ik continu mijn grens over ging. Want ik wilde geen verandering. Ik wilde graag werken en mijn rijke sociale leven. En mijn lichaam zei “stop” tot hier en niet verder. 

Wat ik mezelf begon te vragen was: Is dit wat ik wil? Voelt dit goed voor mij?  Hier kwam het antwoord nee op.

Ontwikkeling 

Zoals eerder aangegeven begon ik te kijken en vragen te stellen aan mezelf. Wat kan ik wel? Ik kan bloggen en vloggen. Dit mag ik gaan leren en ontwikkelen. En hoe spannend is het. 

Waar krijg ik energie van? Mensen helpen met hun ontwikkeling, waardoor het sneeuwbal effect is dat ik ook verder ontwikkel. 

Waar gaat mijn hart sneller van kloppen? Bezig zijn met mijn passie, mijn verhaal brengen, bewustwording, en bezig zijn met hoe ik mijn droom kan verwezenlijken. 

Wat is mijn droom? Ik zou graag een NLP trainers opleiding gaan doen en workshops gaan geven. 

Vragen die ik hierover krijg is, kun je dat wel. Geen idee. Al is het maar een halve dag per week. Ik draag bij in de maatschappij. 

Hoe kan ik mezelf verder ontwikkelen? Door in gesprek te gaan met jou? Te leren wat jou drijft. Welke eerste minimale stap jij nu kan zetten. 

En hoe kan ik mijn handicap omdraaien in een verdere positieve levenshouding?
 
Ik mag leren en verder ontwikkelen in welke taal mijn lichaam spreekt. Hoe ik mijn grenzen ervaar. Welk signaal mijn lichaam geeft. 

Mijn vragen aan jou

  • Welke eerste stap heb jij gezet?
  • Hoe doe jij dat?
  • Wat is jouw aha moment?

Ik zou het leuk vinden als je reageert via het contactformulier.

 

 


2018 © Copyright Arlette Fokker
Deze site is gemaakt door DeGooischeWebsitebouwer.nl