Relaties

Relaties en liefde, hoe is dat als je beperkt bent.

Ik ben nu 10jaar vrijgezel en heb 6 jaar een handicap aan beide schouders.

Waar ik vroeger nog nooit over na hebt gedacht is of ik een geschikte partner zou zijn. Elk mens heeft ervaringen en zodra er echt chemie is ga je elkaar leren kennen. Op ontdekkingsreis samen naar hoe je een individu kan zijn en dat binnen de context relatie. Een mooie acceptatie.

Mijn stem

De afgelopen 6 jaar voelde ik mij niet goed genoeg. Een stem die mij overtuigde dat ik niets te bieden had. Want ja het verhaal schouders komt al snel kijken als iemand vraagt wat voor werk je doet. Of waarom je niet werkzaam bent. Daarbij was ik er financieel zo op achteruit gegaan dat ik niet eens kon koken voor iemand of wat dan ook.

Was en ben ik dan niet goed genoeg? Jawel! Heb ik niets te bieden? Jawel! Ik heb liefde te geven, mijn blijheid en oprechtheid heb ik te bieden.

Door met mijn voormalig trainer in gesprek te gaan besefte ik dat ik degene ben die dit gevoel blokkeerde. In dit gesprek kwam ik met de argumenten van “ik kan iemand niet mee uit eten nemen” “ik kan niet op een kop koffie trakteren” “wie wil dit nou?”. Het antwoord wat ik kreeg was verre van bevredigend.

"Arlette je zit teveel in je mannelijke energie, overgave heb je te vinden"

Oke en wat betekende dit dan vroeg ik. Waarom wil jij een man onderhouden? Je hebt geen geld nodig voor een wandeling in het bos of strand. Een kop koffie bij jou thuis. Je hebt oprechte liefde te geven, weet je hoeveel dat waard is. Zo dat kwam binnen zeg. Wilde ik dit niet zien dan? Niet kwetsbaar zijn. Had ik dan nog steeds de overtuiging dat ik altijd sterk moest zijn. Altijd zelfstandig zijn?

Spiegelen

Tja er kwamen de spiegel vragen, want wat als ik iemand tegen zou komen die iets aan de schouders zou hebben. Zou ik deze persoon dan geen kans geven? Oeps dat was confronterend. Want ja ik keek in een spiegel en wat zou ik doen?

Hierbij kwam ik met het tegenwoord dat ik er niet vanuit moest gaan dat iedereen hetzelfde denkt, vind of voelt als ik.

Nee het is voor mij niet belangrijk of iemand werkt of thuis zit. (Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik er persoonlijk wel moeite mee zou hebben als er geen wil is om te werken vanuit gemakzucht). Wat voor mij ook totaal niet belangrijk is of iemand een auto of een fiets heeft. Een hoog of laag inkomen. Dit was een confronterende spiegel en bewustwording. Bewustwording van mijn beperkte gedachte over mezelf.

Overtuigingen

Overtuigingen zijn verre van altijd dienend. Hmm, hier moest ik over nadenken. Want was dit dan echt zo? Waren mijn overtuiging dan zo beperkend? Mijn overtuigingen dienen totaal niet en houden me af van een stap te ondernemen.

Nu geloof ik dat liefde op je pad komt, of niet. Dat het komt wanneer je er klaar voor bent. Ook een mooie overtuiging.

Mijn overtuiging om altijd maar sterk te moeten zijn is een beperkende. Deze diende niet meer. Ik ben namelijk goed zoals ik ben. Wauw wat een inzicht en wat pijnlijk dat ik oude overtuigingen nog steeds bij me draag.

Herken jij iets voor bovenstaande blog?

Vragen

  • Heb jij deze overtuiging ook?
  • Heb jij dit ook ervaren?
  • Ben jij je liefde tegen gekomen terwijl je thuis bent in verband met een handicap/beperking?

 

Help mij jou te helpen en bericht mij hier.

 

 


2019 © Copyright Arlette Fokker
Lees onze Disclaimer

 

 

Deze site is gemaakt door DeGooischeWebsitebouwer.nl